အြန္လိုင္းႏွင့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္

ျမင့္မားတဲ့ တိုက္တာအေဆာက္အဦးၾကားက ဆည္းဆာရဲ့ အလွတရားကေတာ့ အျပည့္အ၀ေတာ့ ပံုေဖာ္ႏိုင္ျခင္းမရွိပါဘူး။
ဆည္းဆာရဲ့ အလွတရားကို တပိုင္းတစခံစားရင္း အလုပ္သြားေနၾက တိုက္ခန္းလမ္းၾကားေလးမွာ ျပဴတင္းတံခါးေလးဖြင့္ျပီး
တစ္ေယာက္တည္း ရီျပံဳးေနတတ္တဲ့ ေကာင္းမေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ အခန္းေရွ့အေရာက္မွာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အျပံဳးနဲ႔ႏႈတ္ဆက္ျဖစ္ပါတယ္ ။
အစပိုင္း ထိုေကာင္မေလးကိုျမင္လိုက္ရင္ အျမဲတမ္း ျပဴတင္းေပါက္ေဘးမွာ တစ္ေယာက္တည္း ၇ီလိုက္ျပံဳးလိုက္နဲ႔မို႔ ယဥ္ယဥ္ေလးမ်ားရူးေနတယ္ထင္တာ။ေနာက္ပိုင္း သူ႔အကိုႏွင့္ေတြ႔မွ အေၾကာင္းစံုသိလိုက္ရတယ္ ေကာင္မေလးက အြန္လိုင္းတက္ရင္း သူမ၏ မိဘ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ gtalk မွာ စာရိုက္ရင္းခ်က္လိုက္vzoမွာ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာအမူအယာႏွင့္ စလိုက္ေနာက္လိုက္ႏွင့္ေပ်ာ္ေနတာကို ။
သူ႔အကိုေျပာျပီးေနာက္ပိုင္းေတာ့ အေၾကာင္းစံုသိျပီးျဖစ္လို႔ အခုဆိုရင္ သူ႔အခန္းေရွ့ေရာက္လွ်င္ ရီျပ ျပံဳးျပျပီး ႏႈတ္ဆက္ကာ အလုပ္သြားတတ္ေသာအက်င့္ေလးတစ္ခု ကြ်န္ေတာ့္မွာရွိေနပါျပီ ။ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္တည္းေနေသာ ထိုအခန္းေလးသည္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမည့္ဟုကြ်န္ေတာ္ခံစားမိပါသည္ ။


ဒီေန႔ေတာ့ ဆည္းဆာအလွလဲမေတြ႔၇ မိုးကလဲရြာေနေသာေၾကာင့္ ထီးမေဆာင္တတ္ေသာကြ်န္ေတာ္ မိုးေရထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းအလုပ္ဘက္သို႔ ခပ္သြက္သြက္လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္ ။ႏႈတ္ဆက္ေနၾက အခန္းကို ၾကည့္ေတာ့ တံခါးပိတ္ထားေသာေၾကာင့္ ႏႈတ္ဆက္မျဖစ္ေပမယ့္
အျပံဳးေလးေတာ့ ထားသြားျဖစ္ခဲ့တယ္။အလုပ္ျပန္တဲ့နံနက္ပိုင္းမွာလဲ ထိုအခန္းေလးသည္ ပိတ္ျမဲပိတ္ထားလ်က္ပါ ။အပ်င္းေျပ ေလွ်ာက္မ်ားလည္လား
မသိဘူးဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ႏႈတ္မဆက္လိုက္ရျပန္ဘူး  ။ဒီလိုနဲ႔ ထို ျပဴတင္းတံခါးေလးသည္ မဖြင့္တာ တပတ္ေက်ာ္လာေတာ့
သူတို႔ အခန္းမ်ားေျပာင္းသြားသလားဆိုျပီး အေတြးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္အျပံဳးေလးေတာင္ ယိုင္နဲနဲျဖစ္သြားခဲ့ရသည္။

ဒီလိုနဲ႔ ၁၀ရက္ေလာက္ရွိေတာ့ လမ္းမွာ အမွတ္မထင္ ေကာင္မေလးအကိုနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ရင္း အခန္းေျပာင္းသြားတာလားလို႔ ေမးမိေတာ့
သူက မဟုတ္ရပါဘူး အရင္အခန္းမွာပဲတဲ့ဒါဆိုေကာင္မေလးလဲမေတြ႔ေတာ့ဘူးေနာ္ ေနေကာင္းလားေမးေတာ့ သူက မ်က္ရည္ ၀ဲျပီးအေၾကာင္းစံုကြ်န္ေတာ့္ကိုေျပာျပေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္လဲ ကိုယ္ခ်င္းစာ သနားရင္း ေဒါသစိတ္ေတြနဲ႔ အိမ္သို႔ျပန္လာခဲ့သည္။


ထိုေန႔က မိုးရြာေနလို႔ အခန္းတံခါးကို ပိတ္ရင္းvzoဖြင့္ gtalkမွာ မိဘမ်ားႏွင့္ စာရိုက္ရင္း စကားေျပာေနေသာအခ်ိန္မွာေပါ့ အခန္းျပင္မွ အျပံဳးႏွင့္
ႏႈတ္ဆက္တတ္ေသာ အကိုတစ္ေယာက္ျဖတ္သြားတာ သိေပမယ့္ မိုးအရမ္းရြာေနေသာေၾကာင့္ တံခါးမဖြင့္ပဲ အထဲမွ အျပံဳးနဲ႔ပဲ ျပန္ႏႈတ္ဆက္တာ
အကိုတစ္ေယာက္ေတာ့ ျမင္မွာမဟုတ္ပါဘူး ။ထိုအခ်ိန္တြင္ အမွတ္မထင္gtalkမွ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္လာႏႈတ္ဆက္ေသာေၾကာင့္
ထိုေကာင္ေလးႏွင့္ အျပန္အလွန္ မိတ္ဖြဲ႔ရင္း ခင္သြားၾကသည္ တစ္နာရီေလာက္ သူႏွင့္ စာရိုက္ရင္း သူက vzo အေကာင့္ေတာင္းပါတယ္ ဒါနဲ႔
အေကာင့္ေပးလိုက္ေတာ့ အခုေျပာမယ္တဲ့ ဒါနဲ႔ မိဘေတြနဲ႔ ေျပာေနလို႔ မအားဘူးျပန္ေရးလိုက္ေတာ့ စကားေျပာမယ္တဲ့ ခင္တာမၾကာေသးေသာလူတစ္ေယာက္ကို သူမအေၾကာင္းဘာမွမေျပာျပခ်င္ေသာေၾကာင့္ ေျပာလို႔မရဘူးျပန္ေျပာေတာ့ သူက ဘာလို႔မရတာလဲ
ရည္စားကေပးမေျပာလို႔လား ဘာလား ညာလားႏွင့္ သူထင္တာေတြ စာရိုက္ေျပာျပီး မဟုတ္ပါဘူး တစ္ခြန္နဲ႔ ျပန္စာရိုက္ေနေပမယ့္
သူကမရ ေနာက္ဆံုး ဒါဆိုစကားေျပာမရေအာင္ နင္က အ ေနလို႔လားတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ ပါးျပင္ေပၚလိမ့္ဆင္းလာရင္း ဟုတ္တယ္လို႔ တစ္ခြန္းပဲ
ျပန္ေျဖလိုက္ေတာ့ သူက ငါ့ကို လာလိမ္ေနတယ္ ျပီးေတာ့ ...................................ဆဲနည္းေပါင္းစံုဆဲေနပါေတာ့သည္။ၾကည့္ေနသာ ေမာ္နီတာ
မ်က္ႏွာျပင္ဟာ မႈန္း၀ါးလာျပီး သူမ စက္ကို ပိတ္လိုက္ျပီး ယခုအခ်ိန္ထိ ထိုစက္ကို ျပန္မဖြင့္ျဖစ္ေတာ့ပါ  ။

သူမအကိုေျပာျပေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ျပန္ေတြးျပီး ေကာင္မေလး ကို စာနာသနားမိပါသည္။သူမအတြက္ အလြန္အဆင္ေျပလြန္းေသာ
ဆက္သြယ္ေရးပစၥည္းေလးသည္ တဦးတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ သူမ ေၾကာက္ရြံေသာပစၥည္ေလးျဖစ္ခဲ့ျပီေပါ့။တကယ္ေတာ့ သူမဟာ
ေမြးရာပါမဟုတ္ ကုသလို႔ရတဲ့ စကားမေျပာႏိုင္ေသာ ေရာဂါကို ႏိုင္ငံျခားမွာ ကုသရန္ပိုအဆင္ေျပေသာေၾကာင့္ သူ႔အကိုရွိသည့္
ႏိုင္ငံျခားမွာလာေနေသာ သနားစရာေကာင္မေလးသာျဖစ္ပါသည္ ။မိဘေတြဆီ ဆက္သြယ္လွ်င္ ဖုန္းလဲမေျပာႏိုင္ေသာ သူမအတြက္အင္တာနက္က အဆင္ေျပဆံုးမို႔ သူမ အျမတ္တႏိုးသံုးပါသည္။အားလပ္လွ်င္သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္စာရိုက္စကားေျပာလို႔ရေသာေၾကာင့္
သူမအတြက္ တခါတရံ စကားမေျပာ ႏိုင္ေသာေ၀ဒနာေတာင္ ေမ့ခ်င္ေမ့သြားတတ္သည္ ။အဆင္ေျပလြန္းေသာ အရာသည္ မိုက္ရိုင္းလြန္သည့္
လူတစ္ဦးေၾကာင့္................................။

ေနာက္ရက္ေတာ့ အလုပ္ကိုေစာေစာသြား ေကာင္မေလးဆီ၀င္  အားေပးႏွစ္သိပ့္ျပီး vzoႏွင့္ gtalkအေကာင့္သစ္လုပ္ျပီး မိဘႏွင့္ အရမ္းခင္ေသာ
သူငယ္ခ်င္းမ်ားေပးျပီး ေနာက္ပိုင္ ဘယ္သူလာအက္အက္လက္မခံဖို႔ေျပာရင္း သူမအတြက္ အဆင္ေျပေသာ အြန္လိုင္းကို ျပန္သံုးပါလို႔ တိုက္တြန္းမယ္လို႔ စဥ္းစားရင္း အေတြးမ်ားနဲ႔ ဒီတညတာကို ျဖတ္ေက်ာ္လိုက္ေတာ့မယ္  ။


မွတ္ခ်က္။      ။စိတ္ကူးယဥ္သက္သက္သာျဖစ္ပါသည္ ။


လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

ႏွလံုးသားဧည့္သည္ ႏွလံုးသားသရဲ

              
      အေနာက္ဘက္စြန္းစြန္းဆီမွ ေရွြအိုေရာင္ ေနလံုးၾကီးဟာ ေန႔ခင္းဘက္က ေတာက္ပထြန္းလင္း ပူေလာင္ျခင္းအလင္းတန္း မာန္မာနေတြခ၀ါခ်ျပီး တေျဖးေျဖးေမွးမိန္ကာ ကမၻာေလာကၾကီးကထြတ္ခြါဖို႔ ႏႈတ္မဆက္ခ်င္ဆက္ခ်င္နဲ႔ေပါ့။ေနလံုးၾကီးကိုၾကည့္ျပီး ကြ်န္မလည္း
၀မ္းသာသလိုလို ၀မ္းနည္းပူေဆြးသလိုလို ဒြိဟစိတ္နဲ႔ ၀မ္းသာတာက ပူေလာင္မႈ႔ေတြေပးျပီး အေ၀းထြက္သြားလို႔ ၀မ္းနည္တာက ႏႈတ္ဆက္ေနတဲ့ ေနလံုးမ်က္ႏွာဟာ ကမၻာေျမကိုမခြဲခ်င္မခြါခ်င္သံေယာဇဥ္အမွ်င္တန္းေလးကို ကြ်န္မေတြ႔ရွိခံစားရလို႔ပါပဲေလ။ဒီလိုနဲ႔ ႏွလံုးသားကို ထပ္ျပီးမနာက်င္ေအာင္ မေတြးဘူး မစဥ္းစားဘူးလို႔ ဦးေႏွာက္ကို အထပ္ထပ္ကတိေပးထားတဲ႔ ကတိစကားကို ႏွလံုးသားက စတင္ေဖာက္ဖ်က္ျပီး ဆိုးရြားနာက်င္ မလွပတဲ့သူ႔ရဲ့ အခ်စ္စာမ်က္ႏွာကို တရြက္ခ်င္း လွန္ၾကည့္ဖို႔ အားသန္ေနေလရဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြ မ်ာမ်ားစားစားမရွိတဲ့ အခ်စ္စာမ်က္ႏွာဟာ တရြက္ခ်င္း စိတ္၀ိညာဥ္အတူလြင့္ေျမာသြားပါေတာ့တယ္ ။

                      လက္ရွိကြ်န္မအသက္က ၂၈ႏွစ္ျပည့္ျပီးသြားပါျပီ ငယ္စဥ္အခါက အခ်စ္ဆိုတဲ့ ဧည့္သည္ဟာ တၾကိမ္တခါေလးမွ တံခါးေခါက္ျပီး ၀င္လည္ဖို႔မေတြးခဲ့ဘူးထင္ပါတယ္ ဒါကလဲ ႏွလံုးအိမ္ေလးဟာလွပျပီး ျပည့္စံုတယ္ထင္လို႔ မာန္မာနေတြျခံရံျပီး အခ်စ္ဧည့္သည္မ၀င္ရလို႔ ႏွလံုးသားတံခါးမွာ ခ်ိတ္ထားလို႔ထင္ပါရဲ့ရွင္။မွတ္မွတ္ရရ ကြ်န္မႏွလံုးသားကို အေၾကာက္အလန္႔မရွိေပမဲ့ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔လာေခါက္တဲ့သူရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မအသက္၂၅ႏွစ္ရွိေနပါျပီ။"ေမာင္"ဟာကြ်န္မႏွလံုးသားထဲ မဖိတ္ေခၚပဲ အရဲစြန္႔၀င္လာတာကေတာ့ ေလးလႈိင္းထဲကေပါ့ ေလးလႈိင္းထဲမွာ ခ်စ္ျခင္းေတြ မုန္းျခင္း ေၾကကြဲျခင္း ခံစားခ်က္ေတြရွိလိမ့္မယ္လို႔ ထိုအခ်ိန္တုန္းက ကြ်န္မမသိခဲ့ပါဘူး။ေလလႈိင္းမွတဆင့္ ခင္မင္မႈ႔နဲ႔အစျပဳ သံေယာဇဥ္ေတြနဲ့ခ်ီေႏွာင္ တြယ္တာတာေတြထပ္ရစ္ဆိုေတာ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့ စာမ်က္ႏွာစတင္ပံုႏွိပ္ရေတာ့တာေပါ့။

                      ျပည့္စံုလွျပီးထင္ထားတဲ့ ကြ်န္မ ဘ၀အိမ္ေလးဟာ အခ်စ္ဧည့္သည္ေရာက္လာမွပဲ တကယ့္ကို အစစ္အမွန္ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရြွင္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ႏွလံုးသားေဂဟာေလးလို႔ စတင္သိလိုက္ရပါတယ္ အခ်စ္ဆိုတဲ့ ကစားပြဲတြင္းကို ပထမဆံုးအၾကိမ္၀င္ကစားဖူးတဲ့ ၂၅ႏွစ္ရွိတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္မွာ ရွက္ရြ႔ံျခင္း သိမ္ငယ္ျခင္း ရိုးသားစြာယွဥ္ျပိဳင္ျခင္းေတြနဲ႔ အတူ ၾကည္ႏူး ရင္ခုန္ ေပ်ာ္ရြွင္ျခင္းေတြကလဲ အႏႈိင္းမဲ့ေပါ့။ကစားပြဲမွာ သာယာၾကည္ႏူးစြာ ကခုန္ေနတုန္း ဘ၀ကို သိမ္ငယ္၀မ္းနည္လို႔ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကိုေထာင္ျပျပီး သူထြက္ခြါဖို႔ျပင္ဆင္ေနတယ္ဆိုတာကို ခပ္အအ ကြ်န္မတစ္ေယာက္အစကမသိခဲ့ရိုးအမွန္ပါ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ေတြ႔ေနက်ေနရာေလးမွာ ေမာင္ ကေပၚလာလိုက္ေပ်ာက္သြားလိုက္ အေၾကာင္းရင္းကိုေမးေတာ့လဲ မိသားစုအဆင္မေျပမႈ႔ေတြ ျငီးတြားေနျပီး အခ်စ္ဆိုတဲ့ စကားလမ္းေၾကာင္းေပၚေတာင္မေရာက္တာၾကာခဲ့ပါျပီ အခုဆို ေမာင္ လံုး၀ကိုေရာက္မလာေတာ့ ေမာင္နဲ႔စတင္ဆံုဆည္းရတဲ့ ေန႔ရက္မွစလို႔ ေပ်ာ္ဖူးတဲ့ေန့ေတြအလယ္ ေၾကကြဲတဲ့ ညေတြအဆံုးျပန္ဖတ္ျပီး ရီလိုက္ ငိုလိုက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကီးဘုတ္နဲ႔ မ်က္ရည္ေတာင္ ဆံုဆည္းခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

                       ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲ ႏွလံုးသားဧည့္သည္ဟာ ႏႈတ္ေတာင္မဆက္ပဲ တိတ္တိတ္ေလး ႏွလံုးသားတံခါးမွာ စာေလးညွပ္ျပီး အိမ္ေဂဟာမွ အျပီးတိုင္ထြက္ခြါသြားခဲ့ပါျပီ ထြက္ခြါသြားေပမဲ့ ျပန္လာႏိုးႏိုးနဲ႔ ေမွ်ာ္ရလြန္းလို႔ ႏွလံုးသားေတာင္ ပံုမွန္မဟုတ္ပဲ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ္ေလးျဖစ္ေနပါျပီ ေမာင္ရယ္။သူထားသြားတဲ့ စာေခါက္ေလးကို ေန႔စဥ္ဖတ္ျပီး လြမ္းရတာရက္ေပါင္းမနည္းေတာ့ပါဘူး။
ေနာက္ဆံုးလက္ေဆာင္စာသားေလးေတာင္မ်ားမ်ားစားစားမေရးသြားဘူးေနာ္ "'မ''ေမာင့္'မိသားစုကအရမ္းဆင္းရဲလို႔ေမာင္မရွိရင္မျဖစ္လို႔ ရင္နာနာနဲ႔ပဲ မ ကိုထားခဲ့တာပါ အခ်စ္ဆိုတာ အစားထိုးလို႔ရေပမဲ့ အစားထိုးလို႔မရတဲ့မိဘအတြက္ဒီလိုဆံုးျဖတ္လိုက္တာပါ"တဲ့ ဒါကေတာ့ ဘ၀မွာ ႏွလံုးသားဧည့္သည္ရဲ့ ေနာက္ဆံုးစာေလးပါပဲ။

                    မခ်စ္ဖူးလို႔ ခ်စ္မိခဲ့ပါတယ္ ခ်စ္မိေတာ့လဲ ေၾကကြဲရတာေကာ လြမ္းရတာေကာစုေပါင္းျပီးရိုက္ခ်က္မွာ လူးလိမ့္ေနရေအာင္ခံခဲ့ရေတာ့ ေတာ္ပါျပီ အခ်စ္ဆိုေၾကာက္လြန္းလို႔ ႏွလံုးသားတခါးပိတ္အိပ္ေနတာေတာင္ ေၾကာက္တတ္သူကို သရဲပိုေျခာက္သလိုပဲ ေျခာက္ေသြ႔ေနတဲ့ ႏွလံုးအိမ္ကို အခ်စ္ဆိုတဲ့သရဲကေန႔စဥ္ရက္ရက္ဆက္လာေခါက္ျပီး ေျခာက္လွန္႔ေနျပန္ပါျပီ။
ဒုတိယအၾကိမ္ႏွလံုးသားတံခါးကိုလာေခါက္တဲ့ အခ်စ္သရဲေလးကေတာ့ အရင္တၾကိမ္ ဧည့္သည္ထက္သာတာကေတာ့ အသက္အရြယ္ကြာတာပါပဲ။သူနဲ႔ကြ်န္မ ၇ႏွစ္ကြာပါတယ္ ကြ်န္မကသူ႔ထက္ပိုၾကီးေပမဲ့ သူကကြ်န္မကို ကေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ အလိုလိုက္ အၾကိဳက္ေဆာင္ျပီးကြ်န္မမ်က္နာေလး ညိို႔ေနရင္ေတာင္ ေမတၱာေရျဖန္းျပီးလန္းေစတဲ့သူပါ။သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ ၁ႏွစ္ေလာက္ေနလာျပီးကာမွ သူကရင္ခုန္သံကို ကြ်န္မနားဆင္ဖို႔ဖြင့္ဟခဲ့ပါတယ္။သံေယာဇဥ္ေတြ တြယ္ရစ္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားႏွစ္ခုဟာ အခ်စ္ကိုေၾကာက္တဲ့စိတ္ရိုက္ခ်ိဳးျပီး ေနာက္၁ႏွစ္အၾကာမွာ သူ႔ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ရိုးရိုးေလးပဲ ဖြင့္ဟ၀န္ခံခဲ့ပါတယ္။သူဟာ ႏွလံုးသားဇြဲဆုေကာ အခ်စ္တုေကာပူးတြဲေပးအပ္ခံခဲ့ရတာေပါ့။

                    အခုေတာ့ ေနာက္တၾကိမ္ အခ်စ္ပင္လယ္ထဲကိုကြ်န္မ စိုးထိတ္စြာ ရင္ခုန္စြာ ရြက္လြင့္ခဲ့ပါျပီ။ဘယ္လိုကံၾကမၼာမုန္တိုင္းက ကြ်န္မအခ်စ္ေလွငယ္ကို ဖ်က္ဆီမယ္ဆိုတာေတာ့ ကြ်န္မမသိစိတ္နဲ႔ အိပ္ေရးပ်က္ေပါင္းမ်ားပါျပီ ။ခ်စ္ခဲ့ျပီးေတာ့မွလဲ ေနာက္တဆင့္တက္ ဘ၀ႏွစ္ခုကို ဘ၀တခုျဖစ္ဖို႔ ေမးခြန္းေလးေတြ ကြ်န္မေမးတတ္လာပါျပီ။ေမးလိုက္တိုင္းမွာလဲ သူကေရွာင္းတတ္ပါတယ္ ခ်စ္ျခင္းပန္းတိုင္ လက္ထပ္ျခင္းကို သူကအေၾကာင္းျပခ်က္မ်ိဳးစံုနဲ႔ ပယ္ခ်ပါတယ္။ေသခ်ာတဲ့အေျဖတစ္ခုေပးလို႔ေျပာရင္ မေရရာတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြပဲ ေျဖတတ္တာလဲသူပါပဲ။

                    ကြ်န္မနားလည္လာပါျပီ ေန႔စဥ္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ပီတိေတြေ၀ေစတဲ့vzoေတာင္ ကြ်န္မမဖြင့္ေတာ့တာၾကာပါျပီ။ဘာေၾကာင့္လဲ လာမေမးပါနဲ့ သူသင္ေပးတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေပးနည္ ကြ်န္မသိေနပါျပီ တၾကိမ္တခါ ထားခဲ့ျခင္းခံရဖူးေသာ ကြ်န္မရဲ့ သနားစရာေၾကာင္းေသာ ႏွလံုးသားက ဒီတၾကိမ္ေတာ့ အရင္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြါသြားခ်င္ေနျပီထင္ပါရဲ့။
အတိတ္စာမ်က္ႏွာေတာင္ အဆံုးသတ္ဖတ္လို႔မျပီးေသး ကြ်န္မအသိတရား၀င္လာေတာ့ ေနမင္းၾကီးေတာင္ေပ်ာက္ကြယ္လို႔ လျခမ္းေလးဟာ ၾကယ္အစုေတြ၀န္းရံျပီး ကမၻာေလာကကို ျပံဳးျပျပီးေစာင့္ေရွာက္ေနပါေရာလား။

(သူငယ္ခ်င္းေလးအတြက္ မေရးတတ္ေပမဲ့ အမွတ္တရေရးခ်ျပတာပါ)

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္