အမွတ္တရ ၉ႏွစ္တာကာလ

ရြက္ႏု ဖူးေ၀

ရြက္သစ္ မာန္တက္

ဟန္ခ်က္ပ်က္ေတာ့

ရြက္ေဟာင္း ဘ၀

ေျမမွာချပီး

ဘယ္ဆီေရာက္လဲ

မသိေပမယ့္

ရြက္ေၾကြေတြေရး

ရြက္သစ္ျပဳတဲ့

က်မ္းအစုကို

ရင္၀ယ္မွတ္သား

ခ်စ္အားပိုတာ

ကိုးႏွစ္တိုင္ျပီ

သဲဘုစုေရ  ။

ခ်စ္ျခင္း ရင္၀ယ္

ၾကင္နာႏြယ္ရစ္

သစၥာပ်ိဳးကာ

ပင္စည္ကခ်စ္

ကိုင္းဖ်ားေမတၱာ

သံေယာဇဥ္ဖူး

နားလည္မႈ႔ပြင့္ေ၀

ဘယ္မေၾကြသည့္

အခ်စ္ပန္း

ႏွစ္ေထာင္ေသာင္း မညိဳံႏြမ္း

ဘုစုေလးကို ခ်စ္သည္တအား.......

 

၉ႏွစ္ျပည့္အမွတ္တရ(၁၇.၁၀.၂၀၁၄)

 

တင္တာေနာက္က်သြားတယ္ ဘုစုေရ

 

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

ကဗ်ာရွင္သို႔

လြမ္းရိပ္ရယ္ ျပိဳ

တမ္းတကာငို

မွန္းမွန္းဆဆ

လြမ္းရျပန္ေတာ့

ဒီေမာင့္မွာငို ။

 

ၾကင္နာျခင္းႏြမ္း

နာက်င္စြာလြမ္း

ေ၀ဒနာလမ္း

ေလွ်ာက္ရျပန္ေတာ့

ခ်စ္ျခင္းေတြအို ။

 

ျပိဳတဲ့အလြမ္း

ငိုတဲ့ႏွလံုး

ႏြမ္းလ်တဲ့ရင္

အသင္ရယ္

တခါတေခါက္

အေရာက္လာျပီး

အရင္လိုပဲ

ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႔ ကဗ်ာတပုဒ္

စပ္ေပးေစခ်င္ ။

 

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

 

မီးအိမ္ရွင္မဟုတ္တဲ့အျမဲလင္းေစသူ

မီးအိမ္ရွင္ဘ၀နဲ႔
ငါ့အနားငါ့အပါးမွာ
နင္မရွိေစခ်င္ဘူး
မီးအရွိန္နဲ႔ နင္ပူမွ
ငါအလင္းရ
ေမွာင္ခ်ိန္မွ သံုး
အလင္းေရာင္မွာ နင္အထီးက်န္ဆန္မွာ
ငါစိုးလို႔ပါ ။

မီးစာကုန္ ဆီခန္း...
အေမွာင္ပ်ိဳးေတာ့
ဒီေမာင္မွာ လမ္းေပ်ာက္မလား
စိုးစိတ္နဲ႔ တိုးတိတ္စြာ
နင္ငိုမွာမို႔
မ်က္ရည္စက္နဲ႔
ငါ့အတြက္ အလင္းေတြမထြက္ပါနဲ႔ ။

ငါ့အတြက္ေတာ့
ေနရဲ့အလင္းလဲ နင္
ညရဲ့လမင္းလဲ နင္
ၾကယ္တစ္ခင္းနဲ႔
ပိုးစုန္းၾကဴလဲ နင္
အရာရာနင္ရွိမွ အလင္းျဖစ္တာမို႔
တြယ္တာစြာ
ေမာင့္အနား
သံသရာတေလွ်ာက္ လိုက္ခဲ့ပါလားေနာ္ ။

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

ေတာ ေတာင္

ေတာင္စြယ္ ေတာတန္း
ပန္းရိုင္းေပါသည့္
စမ္းေခ်ာင္း လွ်ိဳေျမာင္
သားေကာင္မ်ားလဲ
ေအးသည့္အရိပ္
ၾကည္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္
တရားအားထုတ္
ျမတ္ေသာစိတ္ႏွင့္
ေသာကေတြေပ်ာက္
ေလာဘဘယ္ေရာက္
မာန္မေလွ်ာက္တဲ့
ဒီလမ္းေလးဟာ
ေအးခ်မ္းသာယာ
တခ်ိန္ကပါ ။

ေတာင္စြယ္ ဘယ္ဆီ
ေတာတန္းမရွိ
ပန္းရိုင္းန႔ံကင္း
စမ္းေခ်ာင္းရွင္းသည့္
ေတာင္ဂတံုးမွာ
၀မ္းေရး အတြက္
ေလာဘဖက္ျပီး
ခုတ္လိုက္သည့္ပင္ (သစ္ပင္)
တူးလိုက္ တြင္းထြက္
အျမစ္မက်န္
သစ္ပင္ငယ္ေတာင္
မထြက္ရဲပဲ
ဘယ္ဆီေရာက္လို႔
ဘယ္မွာေပါက္လဲ
သိသူရွိက
ေျပာျပခဲ့ပါ ။

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

အဌားရင္ဘတ္ထဲက ကဗ်ာ

လာပါ လာပါ ဆိုလို႔
အခ်စ္ေတြ တနင့္တပိုးထမ္းလို႔
နင့္အနား မင္းရဲ့အပါး
ရင္ခုန္သံစီးလို႔
အေရာက္လွမ္းခဲ့တယ္

ျပန္ပါ ျပန္ပါ ဆိုေတာ့လဲ
အလြမ္းေတြ တပံုတပင္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဖိနပ္ခပ္ပါးပါးနဲ႔
ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ေနတုန္း
မင္းေျပာလိုက္တဲ့
ေနာက္ဆံုးစကားကေတာ့
အခ်စ္ကို ခုတံုးလုပ္လိုက္သလိုပဲ

ဘာတဲ့

အခ်စ္ဆိုတာ
လမ္းေဘးကေရာင္းတဲ့
ဖရဲသီး တစ္စိတ္ေလာက္ေတာင္
မခ်ိဳျမိန္ဘူးတဲ့လား

ထားပါေတာ့
ခ်စ္တတ္တဲ့တေန႔
ဖရဲသီးတစိတ္က
မင္းအတိတ္ဘ၀က
ငါလို ကစားစရာ အရုပ္ေတြအေၾကာင္း
ေျပာျပလာပါလိမ့္မယ္ ။

ရင္ဘတ္ငွားသည္ (သတ္ပံု အမွားမ်ားပါလွ်င္ ျပင္ဆင္ေပးၾကပါ)

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

အိပ္မက္ေလး သို႔........

မ်က္လံုးခ်င္းနမ္းတတ္တဲ့
ဒို႔ႏွစ္ေယာက္ အနမ္းမွာ
ကမ ၻာေျမျပင္ဟာ
ခဏတာေလာက္ အိပ္စက္သြားျပီး
ႏွစ္ေယာက္တည္း
တကမ ၻာျဖစ္သြားသလိုပဲ
အိပ္မက္ေလးေရ ။

နင့္ရဲ့ အသက္ရွဴသံဟာ
ငါ့ရဲ့ အိပ္စက္ျခင္းဂီတမို႔
ဂီတသံၾကားမွ အိပ္စက္တတ္တဲ့
ႏွလံုးသားဟာ
နင္နဲ႔ ေ၀းေ၀းေနလို႔ ဘယ္ရပါ့မလဲ
အသက္ရွဴသံနဲ႔ အသက္ဆက္ေပးတဲ့
အိပ္မက္ေလးေရ ။

အနမ္းေတြအစား
အလြမ္းေတြထား
ေမ့သြားမွာလား
တေန႔ေတာ့လို႔
မ်ည္ရည္လယ္လယ္
နင့္အေမးစကားမွာ
ႏွလံုးသားမွာ
မခံစားသာလို႔
ေ၀းရမယ့္အေၾကာင္း
ကမ ၻာပ်က္ျပီး ေနာက္ရက္ေတာင္
မေတြးပါနဲ႔လား
အိပ္မက္ေလးေရ ။

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

ေႏြ

စမ္းေရခမ္း

ပန္းေတြႏြမ္း

လြမ္းစရာေတြမ်ားတဲ့ ေႏြ ။

ဥၾသ တြန္ၾကဴး

ေျမာက္ေလရူးနဲ႔

ရြက္ေဟာင္းလဲေၾကြ ရြက္သစ္ေ၀တဲ့ ေႏြ ။

အေဖာ္ကြဲသူ

အလြမ္းဒဏ္ႏွင့္

ပန္းေျခာက္ေတြ ေကာက္နမ္းေနတဲ့ ေႏြ ။

ဖုန္လံုးကထူ

ေနကပူေတာ့

သၾကၤန္မိုးေလးေတာ့ ေမွ်ာ္ေနတတ္တဲ့ ေႏြ ။

လြမ္းေမာစရာမ်ားေတြ ေႏြ

ပန္းေတြသေဘာကိုသိတဲ့ ေႏြ

လန္းစရာမ်ားတဲ့ ေႏြ

ႏြမ္းလ်မႈ႔ေတြေပ်ာက္ေစတဲ့ ေႏြ

အဆိုးအေကာင္း

အက်ိဳးအေၾကာင္းနဲ႔

ေႏြကိုေတာ့ ငါခ်စ္သားေနာ္ ။

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

ပိေတာက္

ပင္စည္က ခိုင္ခိုင္

ကိုင္းခက္ေတြျဖိဳင္ျဖိဳင္နဲ႔

ပင္စည္ေဘး

ခံုတန္းေတြခ်လို႔ရယ္

ေအးျမရိပ္ေပးတဲ့ အပင္  ။

တစ္ႏွစ္မွာတစ္လ

တစ္လမွာ တရက္

ခက္ခက္ခဲခဲ

ပြင့္ရွာရတယ္

သစၥာရွင္ ဒီအပင္

ဟို႔ေရွ့ေရွ့တုန္းကပင္  ။

ေရမကူ မိုးမွာမပြင့္

ေဆာင္းရဲ့ ေအးဒဏ္

ၾကံၾကံခံလို႔

ေႏြေနရဲ့ အပူပင္ၾကားမွာ

ေအးရိပ္ေတြေပးျပီး

မိုးစက္ေလး တျဖိဳက္ျဖိဳက္ၾကားမွာ

ပြင့္ရရွာသေလ  ။

ရိုးတံျဖိဳင္ျဖိဳင္

ဖူး ငံု စိမ္းစိမ္းနဲ႔

၀ါေရာင္ေတြ သန္းပါလို႔ရယ္

ေမြးပ်ံတဲ႔ ဒီရနံ႔နဲ႔

ရွားပါးသည့္ ပန္း  ။

ရာသီရဲ့ ဒဏ္

လူေတြရဲ့ သီလ

ဒီသဘာ၀ေတြၾကား

ဖူးပြင့္တာ အခ်ိန္မမွန္ေတာ့

ေျပာၾကျပန္ေသး

သစၥာမဲ႔တဲ႔ ဒီပန္းကေလး   ။

သစၥာရွိတဲ့ ဒီပန္းရယ္လို႔

တင္စားတာ လူ

ေဖာက္ျပန္တယ္လို႔

စြတ္စြဲတာလဲ လူ

ဒီအျဖစ္ ဒီစနစ္ေတြၾကားထဲ

ပိေတာက္မွာေတာ့ 

မ်က္ရည္ စက္လက္နဲ႔ေပါ့  ။

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

သၾကၤန္အမွတ္တရ ကဗ်ာအေဟာင္းေလးျပန္တင္ပါသည္။ ပံုကို googleမွကူးယူပါသည္။

အိပ္မက္သခင္ ဘ၀ရွင္နင္ေရ

အိပ္မက္သခင္

ဘ၀ရွင္နင္ေရ

နင့္အပါးမွာ

အျမဲ ခစား

နင့္အနားမွာ

ထာ၀ရေနခ်င္သူမို႔

နင္ရွိတဲ့ဘယ္ေနရာမဆို

ေသမင္းေတာင္

ေၾကြဆင္းတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္အလား

ျမတ္ႏိုးနမ္းရႈိက္

အဆိပ္သင့္လဲ ေသ၀ံ့သူပါ ။

အိပ္မက္သခင္
ဘ၀ရွင္ နင္ေရ
အေတြးမွာ ေရးသမွ်က
နင့္အတြက္ကဗ်ာ
လက္ေတြ႔မွာၾကိဳစားေနတာက
နင့္ဘ၀လွရန္
ထားတာက ေစတနာ
အမွားပါလို႔
ေ၀ဒနာ ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္
ေသခ်ာပါတယ္
အၾကင္နာေဆးတစ္ခြက္
ငါေမတၱာရည္နဲ႔
သြက္သြက္ေလး ေဖ်ာ္ကာေပးမယ္ ။

အိပ္မက္သခင္
ဘ၀ရွင္နင္ေရ

အေနေ၀းလို႔

ေသြးေအးမသြားတတ္သလို

အေနနီးလို႔လဲ

ရိုးအီမသြားတတ္တဲ့

စစ္မွန္တဲ့ ခ်စ္ျခင္း၀ိုင္တစ္အိုး

ငါ့ႏွလံုးသားမွာ ျမဳပ္ထားလိုက္မယ္

နင့္အတြက္

ႏွစ္ခ်ိဳ႕ေလ ပိုခ်ိဳေလေပါ့ ။

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

ကာရံမလွေပမယ့္ ဒဏ္ရာကင္းတဲ့ကြ်န္ေတာ္ကဗ်ာ

ရင္ခြင္တံခါးကို
အၾကင္နာစြမ္းအင္နဲ႔
နင္တစ္ေယာက္တည္း
၀င္ခြင့္ရေအာင္
ႏွလံုးသားအဓိဌာန္၀င္
ေမတၱာေတြ သက္ေသထား

ခ်စ္ျခင္းရဲ့ တန္ခိုးနဲ႔
ဘယ္ေတာ့မွမက်ိဳးမယ့္
ႏွလံုးသားတံခါးခ်ပ္
 ငါေဆာက္ထားတယ္ ။

နားလည္မႈ႔ အမွ်င္ထုတ္
သံေယာဇဥ္ၾကိဳးတုတ္တုတ္နဲ႔
ငါဆုပ္ထားတဲ့
ခ်စ္ျခင္းစံပယ္တပြင့္ဟာ
ကမၻာတည္သမွ်
မညႈိးႏြမ္းမယ့္
ကဗ်ာသီတဲ့ ပန္းစံပယ္တစ္ပြင့္ရယ္လို႔
ငါ့ႏွလံုးသား အခ်စ္သမိုင္းမွာ
ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးေရသီခဲ့မယ္ ။

အခ်စ္ကို အခ်စ္လို႔
နာမည္တပ္ႏိုင္ယံုေလာက္နဲ႔
ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္း
လွ်ာဖ်ားက အားယားျပီးထြက္လာတာမဟုတ္ေတာ့
အခ်စ္ရဲ့ ေဘာ္ေဘာ္ေတြျဖစ္တဲ့
ၾကင္နာ ျမတ္ႏိုး
ယုယ တြယ္တာ
နားလည္ ေပးဆပ္
ေမွးစက္ေစခ်င္တာ
ႏွလံုးသားေမြ႔ယာေပၚမွာမို႔
ႏွလံုးေသြးနဲ႔ေရးတဲ့ကဗ်ာတိုင္း
နင့္အတြက္ အခ်စ္ေတြ အန္ခ်တဲ့
ကာရံမလွေပမယ့္
ဒဏ္ရာကင္းတဲ့
ကဗ်ာေလးလို႔
နင့္စိတ္မွာထား

ႏွလံုးသားေလးနဲ႔ ဖတ္ေပးပါ ။

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

အေတြးေလးမ်ား

ေကာင္းတာဟာ လိုက္နာဖို႔ခက္
မေကာင္းတာက လုပ္ရန္လြယ္လို႔
ေကာင္းတာဟာ မေကာင္းတာလို႔မွတ္
မေကာင္းတာ ေကာင္းပါလားေတြးရင္း
ေလာကအလယ္
အမွားမ်ားလဲ
အမ်ားမွားတဲ့
ကမၻာထဲမွာ
ငါတစ္ေယာက္တည္းေရာျပင္လို႔ရမလားဆိုတဲ့

အေတြးဆိုးေတြ ေမာင္းထုတ္လိုက္ပါ ။

တရားသေဘာေတြက
မွားယြင္းတဲ့ အျမင္ေတြကို ၾကည္လင္ေစတဲ့
ေလာက မ်က္မွန္တစ္လက္ျဖစ္သလို
ဘ၀ပညာေတြက
အျပံဳးေတြခင္းက်င္းထားတဲ့ စားပြဲမွာ
 အဆိပ္ေတြခ်ေကြ်းတာ မိတ္ေဆြလား
အျပံဳးေတြမပါေပမယ့္
အမုန္းခံေစတနာနဲ႔
သြန္သင္တာ  မုန္းလို႔လား
သင့္အေတြးေလးေတြ မွန္ေစသား ။

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

အားမငယ္ပါနဲ႔ ေလာကၾကီးရယ္

ငိုရင္လြယ္
ရိႈက္ရန္ခက္
ေသရင္လြယ္
ရွင္ဖို႔ခက္
ခ်စ္ျခင္းအတြက္
စစ္ပြဲေတြျဖစ္ေနသလို
ျမစ္ျပင္မွာ
မီးထြန္းခ်င္သူေတြလဲရွိတယ္
ေမတၱာေတြရွင္သန္ေနေပမယ့္
သစၥာေတြကြ်မ္းေလာင္ေတာ့
ခ်စ္ျခင္းေတြ ျပာတို႔နယ္
ေလအေ၀့ ဘယ္တေကြ႔မွာ
ေပ်ာက္သြားမွန္းမသိခဲ့ဘူး ။

ဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာဖံုးတပ္
မာယာေတြပြဲေတာ္ဆက္
မနာလိုမႈ႔ေတြ ဆင္ျမန္းရင္း
လူ႔ေလာကဇာတ္ခံု
ဖားက က ရင္း
ရုိးသားသူတို႔ မ်က္ရည္ပင္လယ္
အတၱေလွနဲ႔ ဇိမ္ခံစီးရင္း
ဒီဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေနသူလဲ ဒုနဲ႔ေဒး ။

တစ္က်ပ္ရွိရင္
ငါးမူးလွဴ
တစ္မတ္ဖိုးနဲ႔
စားေသာက္ေရာင့္ရဲ
လက္က်န္ကိုစုေဆာင္း
ေလာကဒဏ္ဘယ္ေလာက္ေထာင္းေထာင္း
မေျပာင္းတာ ရိုးသားတဲ့အားမာန္
ငတ္လို႔ေသရင္ေသ
သတ္လို႔မေသတဲ့
စိတ္ထားလွလွနဲ႔
ဒါနေတြေက်ာပိုး
အမ်ားအက်ိဳးအတြက္
အသက္ရွင္ေနသူေတြလဲရွိေသးတယ္ ။

ထို႔ေၾကာင့္
ထို႔ေၾကာင့္
အေကာင္းအဆိုးေတြ တြဲဖက္
ေနထြက္ေန၀င္ရွိေနေသးလို႔
အားမငယ္ပါနဲ႔ ေလာကၾကီးရယ္ ။

(အခုတေလာအလုပ္ေတြမ်ားေနလို႔ စာလဲမေရးႏိုင္ အိမ္လည္လဲမထြက္စာဖတ္ေပမယ့္ ေကာ့မက္ေတြမခ်န္ခဲ့ႏိုင္တာကို နားလည္ေပးၾကပါရန္)

အားလံုးကိုေလးစားခ်စ္ခင္လ်က္

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

 

ခ်စ္ဇနီးအတြက္ ေမြးေန႔ကဗ်ာ

ဒီဇင္ဘာႏွင္းေတြၾကာမွာ

စံပယ္ျဖဴ တစ္ပြင့္

ရိုးသားတဲ့ ၀တ္ရံုကိုဆင္ျမန္းလို႔ရယ္

စမ္းေခ်ာင္းရဲ့ ဂီတသံႏွင့္အတူ

ေမြးရနံ႔ေတြဖက္ဖ်န္း

ဒီကမၻာေျမျပင္ကို သူ ေရာက္လာခဲ့တယ္ ။

ၾကင္နာတတ္ျခင္းအျပည့္

သည္းခံျခင္းအေပါင္း

ရင္တြင္းမွာေအာင္းေနသူေလးမို႔

ရိုးရိုးေလးပဲ အမည္ေပးခဲ့ဖူးတယ္

ဒီဇင္ဘာယုန္ျဖဴေလးရယ္ ။

ခ်ဴခ်ဴခ်ာခ်ာနဲ႔ လူျဖစ္လာရေပမယ့္

အမ်ားတကာရဲ့ အက်ိဳး သယ္ပိုးဖို႔ဆိုရင္

ျမင့္မိုရ္ေတာင္ အၾကိမ္ၾကိမ္တက္

အၾကိမ္ၾကိမ္ဆင္းရေစအံုးေတာ့

မေမာမပန္း ပိတိအျပံဳးပန္း

ထာ၀ရပြင့္လန္းေနတတ္သူ  ။

အမ်ားတကာအလယ္

သနားစဖြယ္ ယုန္သူငယ္

ဆုိေစေပမယ့္

မတရားတာဆို

က်ားရဲေတာလဲ

ရဲရဲျဖတ္ေက်ာ္ ရင္ဆိုင္၀ံ့သူ  ။

အလွဴေတြရက္ေရာတဲ့ သူ႔လက္က

ကဗ်ာေတြလဲထြက္တယ္

စကားေတြမခ်ိဳတတ္ေပမယ့္

ေစတနာေတြပိုတတ္တယ္

အရာရာကို ရိုးသားစြာျမင္တတ္သူမို႔

ဒီကမၻာမွာ တန္ဖိုးရွိတဲ့ ပန္းစံပယ္ေလးမို႔

ထာ၀ရ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရေလတယ္ ။

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

ကမၻာပ်က္ရင္ေတာင္ ကဗ်ာအသက္နဲ႔ သူ႔ရင္မွာရွိေနသူ

အထာက်  မက်ေတာ့ မသိဘူး
ကမၻာပ်က္မယ္ ကမၻာပ်က္မယ္နဲ႔
သတင္းစကားေတြ ၾကားရတာၾကာခဲ့ေပါ့
၂၁ ရက္ေန႔မွာ ကမၻာပ်က္မယ္တဲ့
သက္ထက္ဆံုးမက
သံသရာဆံုးထိ
သူ တစ္ေယာက္သာ
ခ်စ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့
ႏွလံုးသားက
ခပ္ျပံဳးျပံဳးေလးပဲ ေျပာလိုက္တယ္
ကမၻာပ်က္ေပမယ့္
သူ႔ကိုခ်စ္တဲ့ အခ်စ္က ဘယ္ေသာအခါမွ
ပ်က္မွာ မဟုတ္တဲ့ ။

သဘာ၀က် မက်ေတာ့ မသိဘူး
ကမၻာပ်က္မယ္ဆိုရင္
ခႏၶာေတြ ပ်က္သုန္းသြားႏိုင္ေပမယ့္
ခ်စ္ျခင္းတရားေတြ ဒီကမၻာေပၚမွာ
 က်န္ရစ္ေနခဲ့လိမ့္မယ္
အမုန္းစကားေတြ ဘယ္သူမွ ၾကားႏိုင္ေတာ့မွာ
မဟုတ္သလို
အျပံဳးေတြနဲ႔ ဒီကမၻာကို
သူ႔လက္ကို တြဲျပီး ရဲရဲၾကီးႏႈတ္ဆက္သြားပါ့မယ္ ။

ျဖစ္ႏိုင္ မျဖစ္ႏိုင္
အျငင္းစကားေတြနဲ႔
အခ်ိန္ေတြမျဖဳန္းမေနေတာ့ဘူး
မေရရာတဲ့ သတင္းစကားေတြနဲ႔
ဘယ္သူ႔ႏွလံုးသားကိုမွ
လိပ္ျပာမလြင့္ေစခ်င္လို႔
ယံုၾကည္ခ်က္တစ္ခုေတာ့
ကမၻာေျမသိေအာင္တိုင္တည္ခ်င္ေနမိတယ္
ခ်စ္ျခင္းေတြရွိေနေသးတဲ့ ဒီကမၻာမွာ
စစ္မီးေတြဘယ္ေလာက္ပဲေလာင္ေလာင္
သိပၸံပညာရွင္ေတြဘယ္ေလာက္ပဲ ေတာ္ေတာ္
ပ်က္စီးျခင္းမရွိေသးတဲ့
ဒီေန႔ကမၻာကို
မနက္ျဖန္ပ်က္မယ္ဆိုတာ မေသခ်ာေသးလို႔
ဘုရားေဟာတဲ့ တရားေတြ ႏွလံုးသားမွာ မွတ္
သူ႔လက္ကို တင္းတင္းဆုပ္ျပီး
၂၁ရက္ကို မထူးျခားတဲ့ရက္လို႔
အသိတရားထဲထည့္
၂၂ရက္ေန႔မွာ
မိတ္ေဆြတို႔ရဲ့
ခံစားခ်က္ ရသ ကဗ်ာေတြ
ကြ်န္ေတာ့္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လာဖတ္ပါ့မယ္ ။

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

ခ်ိဳခ်ိဳခ်စ္အတြက္ ေျခာက္ႏွစ္ေျမာက္မဂၤလာဆုေတာင္း

ခ်စ္ တတ္တဲ့ အရြယ္
ကို ယ့္ရင္မွာ၀ယ္
ကို ယ့္ရင္မွာ ရင္ခုန္သည္မွစ
ျငိမ္း ေအးေစတဲ့
မင္း ရဲ့ရုပ္လႊာ
ေအး ျမေစျပီး
ေျခာက္ ကပ္တဲ့ကိုယ့္ဘ၀ထဲ
ႏွစ္ ေပါင္း ေထာင္ခ်ီ
ေက်ာ္ ၾကားတဲ့ ရမၼက္ကင္း
သံ သရ ကင္းကင္း
သ ေဘာျဖဴျဖဴ
ရာ သက္ပန္
အ ခ်စ္ဆံုးအျဖစ္
ဆက္ ႏြယ္တဲ့ ေရွ႔ေရစက္
ဆက္ သြယ္တဲ့ ရင္ခုန္သံ
ေပါင္း ဖက္လို႔ရယ္
ဖက္ တြယ္တာ  ေမတၱာရယ္မို႔
ေစ ခိုင္းတာ ႏွလံုးသားစကား
သာ သည္နာသည္မရွိ ခ်စ္ပါရေစသာ ။

ခ်ိဳခ်ိဳခ်စ္ အတြက္ ေျခာက္ႏွစ္ေျမာက္ မဂၤလာဆုေတာင္း

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

ႏွလံုးသားလြင္ျပင္ေပၚမွ တပြင့္တည္းေသာပန္းစံပယ္

သံေယာဇဥ္ေတြ

ထပ္ထပ္ေပးျပီး

ခ်စ္ျခင္းရဲ့ ျမက္ခင္းေလးမွာ

အတၱကင္းတဲ့

ရိုးသားတဲ့ ေျခလွမ္းတစ္စံုနဲ႔

ငါ့ရင္ခြင္နန္းကို

နင္၀င္လာတုန္းက

ကာရံနမ္းတဲ့

ကဗ်ာပန္းေတြ

စံပယ္ရနံ႔နဲ႔

ထံုထံုသင္းတာ

ငါ့ႏွလံုးသားလြင္ျပင္ေပၚမွာ၀ယ္ ။

မခ်စ္ဖူးလို႔

အခ်စ္ရူးတာ မဟုတ္ပါဘူး

မျဖစ္ဖူးတဲ့

သံေယာဇဥ္ထူးမို႔

ေမ့လို႔မရ

အမုန္းသင္ခန္းဆိုတာ

ႏွလံုးသားက သင္ခြင့္မျပဳတဲ့

တားျမစ္စာမ်က္ႏွာမို႔

အလြမ္းအစား

အနမ္းေတြျပည့္တဲ့

ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားက

မုသား ပလီပလာေတြ 

မဆိုးထားမွေတာ့

ႏွလံုးသားစကား

တိုက္ရိုက္ၾကား

အမွားေတြကင္း

ဆူးေတြရွင္းတဲ့

ပန္းစံပယ္က

ႏွလံုးသားလြင္ျပင္မွာ

အျပည့္စိုက္ထား

ဒါကို အရူးတစ္ေယာက္လို႔ ေခၚမလား ။

ငါအမွားေတြရွိေပမယ့္

နားလည္မႈ႔ေတြ ထားတတ္တဲ့

နင့္ရဲ့ ျဖဴစင္တဲ့ ႏွလံုးသားေပၚ၀ယ္

အေရာင္လဲ မဆိုး

ဒဏ္ရာမေပး

ေ၀ဒနာ ဟို႔..... အေ၀းေျပးေစျပီး

ႏွလံုးသားႏွစ္စံု

ခ်စ္ျခင္းတစ္စံုနဲ႔

ႏွစ္ေယာက္တစ္ဘ၀

ခဏေလးေတာင္

ေ၀းမေနႏိုင္ေပါင္ ။

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

 

အလြမ္းရဲ့ ငိုသံနဲ႔ ေျပာတဲ့စကား

 ခ်စ္သူ
ေကာင္းကင္က တိမ္ငိုသံဟာ
အျမဲမဟုတ္ေပမယ့္
ငါ့ရင္က
နင့္ကို လြမ္းတဲ့ႏွလံုးသားငိုသံေတြရင္ခြင္လြင္ျပင္ေပၚ ရြာသြန္းေတာ့
လြမ္းေဆြးျခင္း ျမစ္ငယ္
ဆယ္ကမၻာျခားလဲ
မျပတ္စီးဆင္း
ႏွလံုးသားမွာ အလြမ္းအိုင္ျဖစ္ေနပါျပီ ခ်စ္သူ ။  ႏွင္းေတြျမဴတဲ့
ေဆာင္းမနက္မွာ
တြဲလက္တစ္စံုနဲ႔
ခ်စ္ခင္သူတို႔ရယ္
ဆီးႏွင္းေတြ ခ်စ္ရည္လူးေတာ့
ေအးစက္တဲ့ ငါ့လက္တစ္စံုက
ႏွလံုးသားကို မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ၾကည့္ေနရွာတယ္
တြဲလက္က ႏႈတ္မဆက္ပဲထြက္ခြာသူေရ ။  ေကာင္းကင္ကၾကယ္တခင္းအျမဲမလင္းေပမယ့္ငါ့ရင္ကနင့္ကိုခ်စ္ျခင္းကေတာ့ႏွလံုးေသြးေတြရပ္အိပ္မက္ေတြ လြင့္ေပ်ာက္သြားလဲနင္က သံသရာတေလွ်ာက္ငါ့ႏွလံုးမွာထင္က်န္ေနမယ့္ခ်စ္ျခင္းေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္းသစၥာရဲ့ အလင္းတံခါးေလးတစ္ခုပါ ။   အေနမနီးေပမယ့္ ေျဖေတြးစရာရိုးသားတဲ့ နင့္ရဲ့စိတ္ထားဓါတ္ပံုငါ့မွာရွိတယ္ ေရေျမျခားေနလဲအေတြးမွာ နင္ကအျမဲရွိေတာ့အလင္းမွာ နင္ကအရိပ္အေမွာင္မွာ မေန႔ကအတိတ္နင့္အေၾကာင္းမ်ားနဲ႔အိပ္စက္ေတာ့လဲအိပ္မက္မွာ နင္ကရွိေတာ့ေ၀းတယ္မထင္အျမဲအနီးအနားငါ့အပါးမွာ နင္ကရွိေနတာပါဟာ ။  ေ၀းမယ့္အျဖစ္ကိုမေတြးထားေပမယ့္ေဆြးရတဲ့ရင္မွာ ခံႏိုင္ရည္ကိုအခ်ိန္နဲ႔ ကုစားနီးရမယ့္ တခ်ိန္မွာေျပာင္းလဲျခင္းတရားေတြနင့္ရင္မွာ  မရွိပါေစနဲ႔လို႔ေတာင္းဆုေတြေျခြရင္းမေန႔ကထက္ဒီေန႔က နင္နဲ႔နီးဖို႔ပိုနီးသြားျပီေပါ့ ။    လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္     

ႏွစ္သိမ့္ကဗ်ာ

နာက်င္ေနခ်ိန္
ၾကင္နာဖူးတဲ့
သူ႔ရဲ့ ယုယ
ျပဳစုမႈ႔ေတြး
ႏွလံုးသားကို
နားလည္မႈ႔ေတြ
ခ်ေကြ်းလိုက္ေတာ့
နာက်င္တယ္ဆိုတာ
ဒဏ္ရာမဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့ ။

သူကပစ္ေျပးေပမယ့္
အခ်စ္ေၾကြးေတြ
ေရွ့ဘ၀ကထင္က်န္
ငါ့အမွားမ်ားလို႔
ထားသြားပါလား
ေျဖေတြးေတြးရင္း
အမုန္းမ်ိဳးေစ့
ရင္မွာမၾကဲ
မစဲတဲ့အခ်စ္မိုးနဲ႔
ႏွလံုးသားကို စိမ္းလန္းပါေစ ။

ကိုယ့္ရဲ့ လိုအင္ဆႏၵထက္
သူ႔လိုခ်င္ တက္မက္
ခ်စ္ျခင္းမ်ားအတြက္
ဘ၀ကိုေပးရင္း
ႏွလံုးသားႏွစ္ခု
ဦးေႏွာက္နဲ႔ ဂေရဆက္ျပီး
လူ႔အလိုနတ္မလိုက္ႏိုင္ေပမယ့္
သူ႔အလို ကိုယ္လိုက္ႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစား
အမွားေတြရွိရင္
အမွန္ျဖစ္ေအာင္
ၾကိဳးစားျပဳျပင္ရင္း
ဘ၀အလင္းတံခါး
အတူတူတြန္းဖြင့္ထား ။

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

အခ်စ္ရဲ့ ေစတမန္

အေ၀းအနီးရဲ့ သေဘာက
ဘာလဲ ?
ေ၀းတယ္ဆိုတာ အေတြးမွာ
တကယ္မရွိလို႔သာေ၀းေနတာပါ
ဘယ္ေလာက္ပဲေ၀းေ၀း
ႏွလံုးသားကိုခုန္ေစတဲ့
ေသြးေၾကာမွ်င္ဟာ နင္ျဖစ္ေနေလေတာ့
ငါ့ကမၻာမွာ အေနေ၀းေပမယ့္
ေသခ်ာတာ နင္က ငါ့အနီးဆံုးရင္ခုန္သံေလးပါ  ။

အခ်စ္သေဘာကို
အျပည့္အ၀နားမလည္ေပမယ့္
ျဖည့္ေလ ျဖည့္ေလ မျပည့္တဲ့
နင့္ကိုခ်စ္တဲ့ ခ်စ္ခဲ့ျခင္းေတြ
သိုသို သိပ္သိပ္နဲ႔
မယိုဖိတ္ေအာင္
ငါ့ႏွလံုးသားအိုးထဲကို
စကၠန္႔တိုင္း ျဖည့္ေနတယ္ ခ်စ္သူရယ္ ။

အလြမ္းေတြထမ္း
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ဖက္တြယ္
နင့္အခ်စ္ရဖို႔အေရး
လမင္းဆီမွာ နင္ရွိရင္ေတာင္
ႏွလံုးကို အေတာင္တတ္
မေရာက္ေရာက္ေအာင္ နင့္ထံေတာ္ပါး
ငါပံ်သန္းခဲ့မယ္ ခ်စ္သူရယ္ ။

 နင္သာေပ်ာ္မယ္ဆိုရင္

 တိမ္ေတြခင္းတဲ့လမ္းမွာ
ၾကယ္စင္ေတြအလင္းနဲ႔
လမင္းေအာက္မွာ
ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ေလွ်ာက္ၾကတာေပါ့ ။

နင္အလိုရွိရင္

ေကာင္းကင္ကို ျဖဲဆုတ္

စာအုပ္ခ်ဳပ္ျပီး

ငါ့ႏွလံုးေသြးစက္မ်ားနဲ႔ေရး

နင့္ကဗ်ာစာအုပ္ေလးလဲ လွေစပါ့မယ္ ။

အလင္းရွိမွ အရိပ္ရွိသလို

 အတိတ္ရဲ့ မနက္ျဖန္တိုင္း

နင္က ငါ့အရိပ္တစ္ခုေပါ့ 

ေစာင့္စားသူအတြက္

အခ်ိန္က လိပ္သြား သြားသလို

အလြမ္းေတြဖက္အိပ္တဲ့ညေတြကလဲ

တိတ္တိတ္ ကေလးၾကယ္ေၾကြေတြႏွင့္အတူ

အထီးက်န္ညေတြရွည္လ်ားလြန္းေပမယ့္

နင့္အခ်စ္မိုးေတြ ႏွလံုးသားမွာ

ရြာသြန္းမည့္ေန႔

ေႏြေခါင္ေခါင္လဲ ငါေစာင့္ေနပါ့မယ္ ခ်စ္သူ ။

မွတ္ခ်က္။        ။သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အတြက္ ရင္ဘတ္ဌားထားပါသည္ ။

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ ေရွ့ေရး

အငိုနဲ႔စတဲ့လူ႔ဘ၀

ငိုေၾကြးျခင္းအခမ္းအနားနဲ႔ ဆံုးတာ

သဘာ၀ဆိုေပမယ့္လဲ
အျပံဳးေတြ ပန္ဆင္
ေမတၱာ ၀တ္ရုံေႏြးေႏြးေလး၀တ္ျပီး
လက္ထဲကို ဓါးထည့္သူကထည့္
အားထည့္သူကထည့္နဲ႔
ဘ၀မွာ ေပ်ာ္စရာမ်ားလွသူေတြလဲ
အမ်ားသားေနာ္ ။

အငိုနဲ႔စ
၀မ္းနည္းမႈ႔ေျခလွမ္းနဲ႔
ဘ၀စာမ်က္ႏွာေလးမ်ားလွလာမလား

ေမွ်ာ္မွန္းရင္း

ၾကည္ႏူးေ၀ျဖာ ပိတိမ်ားႏွင့္

မိဘေမတၱာေလာကရုပ္ရွင္ကိုျမင္ေတြ႔ရင္
ရင္နာစရာအျဖစ္နဲ႔
အေမ ဘယ္ဆီ အေဖဘယ္၀ယ္ႏွင့္

ေကာင္းကင္ၾကီးကိုေမာ့ၾကည့္သူကၾကည့္
ေျမၾကီးကို ငံုၾကည့္သူကၾကည့္နဲ႔
ထြက္စရာမ်က္ရည္ေတာင္
အစာေရစာမ၀လို႔
ေပါေပါသီသီမထြက္ႏိုင္သူ
မိဘမဲ့ကေလးေတြေလာကမွာ ဒုနဲ႔ေဒးပါလား ။

ေရွ့ဘ၀က ေကာင္းမႈ႔ေၾကာင့္
ဒီဘ၀မွာ လိုတရသူေတြမ်ားေပမယ့္
ေနာက္ဘ၀မွာ ေကာင္းဖို႔
ဒီဘ၀မွာ လွဴခ်င္ေပမယ့္
အတူေနရတာ ဒုကၡဆိုေတာ့
ေနာက္ဘ၀ဆိုတာရွိမွာကို ေၾကာက္သူလဲရွိေနမေပါ့ ။

ေက်ာင္းစာေတြအံေနတဲ့
ေပ်ာ္ရႊင္သူေတြရွိေနသလို
ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးေဘးမွာ
ေခ်ာင္းေနတာ
ဘယ္သူမ်ား ပလက္စတစ္(သို႔မဟုတ္)
စားစရာလက္က်န္မုန္႔ေလးမ်ားပစ္မလားနဲ႔
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လက္က်န္ေလးနဲ႔
၀မ္းတထြာအတြက္ ဘ၀စာသင္ေနသူမ်ားလဲ
ရွိေနေလရဲ့ ။

 

ကံေရးမလွ 

ဘ၀ေပးအေျခအေနက စုတ္ခ်ာေနေတာ့

ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ မ်က္ရည္စက္ေတြ

၀မ္းနည္းမႈ႔ နာက်ည္းခ်က္ေတြက

အမႈိက္ပံုေဘး

ပလက္ေဖာင္းေဘးမွာ

ဘယ္သူမွမေတြ႔ပဲ ေက်ာ္ျဖတ္ခံ

အနင္းခံႏွင့္ ဘ၀မွာ

မ်က္ရည္ျမစ္ထဲ ကူးခတ္ရင္း

၀မ္းစာအတြက္ ရိုးသားေနတဲ့ 

ကေလးေတြအမ်ားၾကီးပါလားေနာ္ ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့အေတြး

မနက္ျဖန္တိုင္းမွာ

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိဖို႔

ဘာမွမေပးႏိုင္ရင္ေတာင္

အျပံဳးေလးတစ္ပြင့္

အားရွိမယ့္ စကားေလးတစ္ခြန္ျဖစ္ျဖစ္နဲ႔

ႏွစ္သိပ့္ေပးမယ္ဆိုရင္

မိဘမဲ့ေပမယ့္ ဘ၀ကိုရဲရဲျဖတ္ေက်ာ္

ေလာကမွာ အလွပန္းေတြတိုပြားပြင့္လို႔ေနမွာေပါ့ ။

လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္